Büyük Türkçe Sözlük

 

Sözlük'te   söz varlığı


.:: Türk Dil Kurumu - Büyük Türkçe Sözlük ::.

özel    

sf. 1. Yalnız bir kişiye, bir şeye ait veya ilişkin olan, spesiyal: Aşçının özel yemeği. 2. Benzerlerinden ayrılmasını sağlayan bir özelliği olan, spesiyal. 3. Bir kişiyi ilgilendiren, hususi, zatî: “Özel bir diyeceği varmış gibi koluma girdi sokakta.” -N. Cumalı. 4. Devlete değil, kişiye ait olan, hususi, resmî karşıtı. 5. Dikkate değer: Özel bir ilgi gösterdi. 6. Ayırt edici bir niteliği olan. 7. Her zaman görülenden, olağandan farklı: Özel durumları da göz önüne alalım.

 Güncel Türkçe Sözlük 
özel   Fr. Spécifique 

 BSTS / Tıp Terimleri Kılavuzu 
özel   İng. custom 

 BSTS / Bilgisayar Terimleri Karşılıklar Kılavuzu 
özel   İng. private 

 BSTS / Bilgisayar Terimleri Karşılıklar Kılavuzu 
özel   İng. special 

 BSTS / Bilgisayar Terimleri Karşılıklar Kılavuzu 
özel   İng. special 

1. Genelden ayrı olan; bir nesneler öbeğine ya da tek bir nesneye özgü olan. 2-(Mantıkta) Cinse karşıt olarak türle ilgili olan.

 BSTS / Felsefe Terimleri Sözlüğü 1975
özel    

husûsî. ~ kişi: husûsî şahıs. ~ töre: husûsî hukuk.

 BSTS / Medeni Hukuk Terimleri Sözlüğü 1966
Özel   Köken: T. 

Cinsiyet: Kız
1. Yalnız bir kişiye, bir şeye ait veya ilişkin olan. 2. Devlete değil, kişiye ait olan. 3. Her zaman görülenden, olağandan farklı, dikkate değer.
Cinsiyet: Erkek
1. Yalnız bir kişiye, bir şeye ait veya ilişkin olan. 2. Devlete değil, kişiye ait olan. 3. Her zaman görülenden, olağandan farklı, dikkate değer.

 Kişi Adları Sözlüğü