Büyük Türkçe Sözlük

 

Sözlük'te   söz varlığı


.:: Türk Dil Kurumu - Büyük Türkçe Sözlük ::.

kılıç, -cı    

a. 1. Uzun, düz veya eğri, ucu sivri, bir veya her iki yüzü keskin, kın içinde bele takılan, çelikten silah: “Zırhları biraz paslanmış ve yaldızları bir hayli solmuş eğri kılıçlar asılıydı.” -A. Ş. Hisar. 2. sp. Bu silah kullanılarak oynanan, hedef bölgesi baş, gövde ve kollar olan bir tür kılıç oyunu. 3. Saban ökçesini oka bağlayan ağaç parçası.

 Güncel Türkçe Sözlük 
kılıç    

1. Saban ökçesini oka bağlayan ağaç parçası. 2. Boyunduruğun ortasındaki deliğe takılan kısa ağaç. 3. Tekerlekle, ekseni birbirine bağlayan ağaç parçası.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
kılıç    

Dokumacılıkta kullanılan, cetvele benzer bir araç.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
kılıç    

İskambil kâğıdı ile oynanan bir çeşit oyun.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
kılıç    

Kendir liflerini dövmek üzere kullanılan çatal ağaç.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
kılıç    

Başağın sivri ucu.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
kılıç    

Doruk çizgisi, tepelerin en yüksek noktalarını birleştiren çizgi (hayali).

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
kılıç    

Peteğini uzunlamasına ve beyaz yapan titiz arı.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
kılıç    

Saban okunu sabana bağlayan ağaç: Sabanın derinliği kılıçla ayar edilir.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
kılıç    

Bir timar ya da zeametin çekirdeğini oluşturan parçasına verilen ad.

 BSTS / Tarih Terimleri Sözlüğü 1974
kılıç    

(I) [gılıç]: 1. Kara sabanda ok ile gövdeyi birbirine bağlayan ağaç ya da demir çivi. (Gönen -Isparta; Yavuz *Şavşat -Artvin; Yurtbeyi *Çankaya, Meyvebükü *Güdül -Ankara; Emeğil *Pınarbaşı -Kayseri; Yenikent *Aksaray, Beyağıl *Ulukışla -Niğde; Gürmedere *Fethiye -Muğla) [gılıç] : (Yağcılar *Yalvaç -Isparta; Çukurören *Güdül -Ankara; Taşpınar *Aksaray -Niğde) 2. Kağnı tekerinin dışarı fırlamasını önlemek üzere dingilin ucuna geçirilen ağaç çivi. (Meyvebükü *Güdül -Ankara) 3. Sert ağaçtan yapılma yamuk ya da satır biçiminde aygıt. (Mahmutören -Ordu; *Alucra, Nefseli *Eynesil Derekuşculu *Görele -Giresun) 4. Dizlik bağının yapılışında kullanılan ağaç araç. (Yenikent *Aksaray -Niğde)

 BSTS / Zanaat Terimleri Sözlüğü 1976
kılıç    

(II) Semerin orta kısmındaki çukurluk. (*Senirkent -Isparta)

 BSTS / Zanaat Terimleri Sözlüğü 1976
kılıç    

(III) Genellikle halının köşelerinde görülen motif. (Yenikent *Aksaray -Niğde)

 BSTS / Zanaat Terimleri Sözlüğü 1976
Kılıç   Köken: T. 

Cinsiyet: Erkek
Uzun, düz veya eğri, ucu sivri, bir veya her iki yüzü keskin, kın içinde bele takılan, çelikten silah.

 Kişi Adları Sözlüğü 
Kılıç    

Adıyaman ili, Gerger ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

  
Kılıç    

Ağrı ili, Hamur ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

  
Kılıç    

Isparta ili, Keçiborlu ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

  
Kılıç    

İçel ili, Anamur ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

  
Kılıç    

Sivas ili, Akıncılar ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

  
Kılıç    

Yalova ili, Kılıç bucağına bağlı bir yerleşim birimi.