Büyük Türkçe Sözlük

 

Sözlük'te   söz varlığı


.:: Türk Dil Kurumu - Büyük Türkçe Sözlük ::.

abdal    Ar. abd¥l 

a. esk. 1. Gezgin derviş: “Varıp yaslanayım Hacı Bektaş'a / Abdalın olayım çullar içinde” -Gevheri. 2. Dilenci kılıklı, üstü başı perişan kimse.

 Güncel Türkçe Sözlük 
abdal    

1. Çingene. 2. Dilenci. 3. Davul, zurna çalan, çalgıcı (çokça çingene). 4. Sünnetçi.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
abdal    

1. Serseri. 2. Avâre. 3. Tembel. 4. Beceriksiz. 5. Deli. 6. İtibarsız. 7. Kul, köle: Abdalın olam bana kötülük etme.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
abdal    

Tamahkâr, açgözlü, cimri.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
abdal    

Yaşlı adam.

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
abdal    

< Ar. abdal: abdal; kimseye kötülüğü dokunmayan iyi niyetli kimse: Düz yolun düz Abdalıyam

 Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü 
abdal    

1. Genel olarak gezginci dervişlere verilen ad. 2. Yetmiş ermişe verilen ad. 3. Anadolu'da göçebe bir halkın adı. 4. Afganistan'da bir Türk boyunun adı.

 BSTS / Tarih Terimleri Sözlüğü 1974
abdal    

Gezgin dervişlere verilen ad. Kimi halk ozanlarının adlarına eklenerek kullanılır: Yeşil Abdal, Pir Sultan Abdal, Muhittin Abdal vb. gibi.

 BSTS / Yazın Terimleri Sözlüğü 1974
abdal    

Kalender, derviş.

 Tarama Sözlüğü 1963
Abdal    Ar. abd¥l 

öz. a. tar. 1. Safeviler devrinde İran'da yaşayan Türk oymaklarından biri. 2. Anadolu'da yaşayan oymaklardan bazısı: Geygel Abdalları.

 Güncel Türkçe Sözlük 
Abdal   Köken: Ar. 

Cinsiyet: Erkek
1. Gezgin derviş.2. Dilenci kılıklı, üstü başı perişan kimse.

 Kişi Adları Sözlüğü