Büyük Türkçe Sözlük

 

Sözlük'te   söz varlığı


.:: Türk Dil Kurumu - Büyük Türkçe Sözlük ::.

açı    

a. mat. 1. Birbirini kesen iki yüzey veya aynı noktadan çıkan iki yarım doğrunun oluşturduğu geometrik biçim, zaviye. 2. mec. Görüş, bakım, yön, anlayış biçimi: “Her oyunda, ele aldığım konu için yeni bir şekil, dramatik açıdan ve sahneleme açısından yeni bir üslup bulmaya çalışıyorum.” -N. Hikmet.

 Güncel Türkçe Sözlük 
açı    

23. Bir açı, kenarlarındaki üç harfle gösterilir ve açının köşesindeki harf, ortaya gelmek üzere okunur. Misal : BAC açısı Şekil 5 Bir açı, hususiyle yalnız olduğu vakit, köşesinin harfile, ve yahut köşesine yakın olarak açının içine konulan bir küçük harfle de gösterilir. Misal : Ayırt edilmeksizin BAC ağısına, A açısı veya m açısı da denir Şekil: 6

 BSTS / Geometri 
açı    

24. Bir açının büyüklüğü, kenarlarının uzunluğuna değil, ancak kenarlarının arasındaki açıklığa bağlıdır. Misal : ADB açısının kenarları CDE açısının kenarlarından küçüktür, fakat açıklığı onunkinden büyüktür. Şekil : 7

 BSTS / Geometri 
açı   İng. angle 

1. Ortak başlangıç noktasına sahip iki ışının bileşimi. 2. Bir açının ölçüsü için kullanılan kısa ad.

 BSTS / Matematik Terimleri Sözlüğü 2000
açı   Osm. zaviye 

(matematik)

 BSTS / Orta Öğretim Terimleri Kılavuzu 1963
açı   İng. 1. angle, camera angle, shooting angle, lens angle, angle of view (of a camera lens), taking angle, 2. angle of view, visual angle 

Sinema/TV. 1. Bir alıcı merceğinin, dereceyle belirtilen görüş açısı. 2. Bir kimsenin, çevresindekileri seçiklikle görebildiği açı.

 BSTS / Sinema ve Televizyon Terimleri Sözlüğü 1981
açı    

Acı, dert, keder, tasa.

 Tarama Sözlüğü 1963
Açı    

22. Bir “Açı” , bir noktadan ayrılan iki doğru çizgi arasındaki açıklıktır. Şekil : 4 Bu çizgilere o açının “Kenar” ları denir. Bir açının kenarlarının başladığı noktaya, o açının “Köşe” si denir.

 BSTS / Geometri 
Açı   İng. angle 

1. Ortak bir noktadan (köşe) çıkan iki yarıdoğrunun (kıyı) oluşturduğu uzambiçim. 2. Ortak bir noktadan çıkan iki yarıdoğrudan birinin ötekisinin üstüne çakışması için yaptığı dönmenin niceliği. 3. Ortak bir doğrudan geçen iki yarıdüzlemin oluşturduğu uzambiçim. 4. Ortak bir doğrudan geçen iki yarıdüzlemden birinin ötekisinin üstüne çakışması için yaptığı dönmenin niceliği.

 BSTS / Matematik Terimleri Sözlüğü 1983